alles [ɑləs], kopij [koːˈpɛi̯]

Operatie Traktatie

Het begon al met m’n moeder. Zij kocht een cakepops-boek in plaats van een cupcakes-boek. Per ongeluk. U-huh… De kleuter was direct om. “Die wil ik!”, zei ze vorig jaar, zo rond haar 5e verjaardag. Bloed, zweet en tranen! Maar ik moet zeggen dat ze goed gelukt waren; de cakepoppiraten.

En dan denk je dat je ervan af bent. Wrong!

Ze vroeg nota bene zelf om het boek toen deze keer de traktatie ter discussie kwam. En koos vervolgens wederom één van de ingewikkeldste ontwerpjes uit. Lieveheersbeestjes. Ik denk dat ze het expres doet. Maar een goede moeder laat zich natuurlijk niet uit het veld slaan door de uitdaging van een kleuter, dus shopte ik me failliet in een online bakwinkel – want cakepops zijn geen budgettraktatie – en ging aan de slag.

Ik moet bekennen dat ik het concept cakepop eigenlijk best raar vind. Je bakt dus eerst a perfectly good cake – waarmee alleen door de geur je huis in één klap verkoopwaardig is – om die daarna te verkruimelen(!). Vervolgens roer je er tubes kant-en-klaar glazuur doorheen, ter vervanging van het glazuur wat bij het eindresultaat van je tanden valt. Die smeuïge brei tover je om in balletjes. Blijk ik ook nog anatomisch incorrect, want als ik balletjes in m’n hand rol worden t een soort kegeltjes… allesbehalve rond. Ik ben gewoon m’n eigen uitdaging.

Op zich denk je dat je nu een heel eind bent. Alle balletjes mogen de koelkast in ter opstijving. Voor de snel-tevredenen onder ons ben je nu inderdaad al heel ver. Je zou er wat glazuur en sprinkles op kunnen gooien en het is een geinig concept. Maar zoals het begin van dit logje al doet vermoeden is dat niet wat mijn kleuter heeft uitgekozen.

De volgende stap zijn candymelts. Chocoladepastilles smelten in de magnetron, om daar de balletjes in te dopen. Ja, u dacht dat het niet zoeter kon hè! Omdat de lieveheersbeestjes halfrond zijn, kocht ik daarvoor speciale vormpjes. Wonder boven wonder kwamen de schepsels er perféct uit! Het mag gezegd worden.

Tenslotte mijn grootste uitdaging: de afwerking. Omdat de bakwinkels besloten ongeveer niks te verkopen van wat mijn recept behoefde, moest ik creatief zijn met twee linkerhanden. Dus perfecte ronde stippen door confetti werd vervangen door candymeltstippen uit de losse pols. Een streep in het mídden met eetbare-inkt-stift, werd een bibberige uit-het-lood-streep van – wederom – candymelts. De kop werd een kokindje en de oogjes (wegens het ontbreken van confetti) van – hoe kan het ook anders – candymelts.

Bloed. Zweet. Vloeken. Alles bij elkaar ben ik van 7.30 tot 20.30 uur bezig geweest met 26 lieveheersbeestjes. En dan ook nog met een voor mij enigszins teleurstellend resultaat. Gelukkig is mijn allerliefste kleuter een stuk minder perfectionistisch. Zonder mijn creaties te vergelijken met het voorbeeldplaatje kreeg ik applaus, een “Wat kan jíj dat goed, mama!” en een dikke knuffel.

En laten we eerlijk zijn, daar doe je het toch voor! ♥

Over Schrijver [ˈsxrɛi̯vər]

ster van de show | meisje | vrouw | moeder 2 van het jaar| “een gezicht zonder sproeten is als een hemel zonder sterren” | taalfetisjist | verbivoor | woord nerd | leesverslaafd | heerlijk moeilijk (en het zou fijn zijn als u dat beaamt) | vloeiend in lelijke woorden | inkt van binnen en buiten | lang verhaal kort… I’m Batman

Reacties

Reacties zijn gesloten.

Categorieën

Lectori Salutem

Op proef is door mij de gelegenheid tot reageren geactiveerd - echter op basis van moderatie. Het betamelijk en respectvol adresseren van uw medemens is hier fundamenteel. Mocht u permament aanstoot nemen aan mijn epistels of kan mijn gevoel voor humor u niet bekoren, dan kan ik u slechts meegeven dat mijn intenties zuiver zijn en verwijs ik u naar het kruisje rechtsboven (of linksboven als u Apple-fan bent). Het zij zo.

Rijkswachter

Merel Morre

Misschien zijn we
juist nu we
van alles
van alles vinden
pas echt iets verloren