alles [ɑləs], kopij [koːˈpɛi̯]

Stuur maar een mailtje.

Ik gooi ’t maar gelijk in de groep: ‘Ik heb echt een enorme hekel aan de trilfunctie van mobiele telefoons.’ Zo. Dat is eruit. Het zou onbegrip kunnen zijn… en een stukje onnozelheid mijnerzijds. Anyhow, lees even mee.

Mijn collega’s hebben allemaal een aaifoon. Reuze handig natuurlijk, al weet de helft niet dat dat apparaat meer kan dan bellen en sms’en, maar dat terzijde. Mijn collega’s met de aaifoon bekleden allemaal een commerciële functie. Lees: ze worden de godganse dag gebeld. Niks mis mee, natuurlijk. Handel, dat zien we graag! Maar… dat gebeld-worden… daar gaat het mis.

Als je pech hebt, dan zijn die collega’s namelijk ‘in bespreking’ en ligt die aaifoon op hun bureau. Aangezien deze collega’s allemaal vertraagd trendgevoelig én doof zijn gebruiken ze de meest wanstaltige ringtone die het toestel biedt – de ouderwetsche telefoon – gecombineerd met de trilfunctie. Beeld je dus even in… je zit met je goede gedrag tot over je oren in de concentratie en dan hoor je ineens 1980 rinkelen met het volume van een Boeing747, tegelijk met het geluid van een zeer actieve vibrator die over de tafel rolt. Tegen de tijd dat ‘ie op voicemail over gaat heb ik in gedachten het apparaat al vier keer vakkundig tegen de muur gegooid.

Hebben zij het toestel echter mee tijdens zo’n bespreking, dan treedt een ander niveau van ergenis op. Tijdens een vergadering zetten alle collega’s hun telefoon namelijk op stil. Let wel, de trilfunctie blijft actief… Je kunt er natuurlijk de klok op gelijk zetten dat zo’n telefoon mínstens één keer gaat tijdens de bespreking. Dus, midden in de zin van de spreker hoor je dan rechts van je (of links, het is een voorbeeld) zzzzzzzzzz… zzzzzzzzzz… zzzzzzzzzz… Geloof mij maar: minstens zo storend als de ringtone zelf, en nog erger, ze kijken naar het scherm, zien wie er belt, maar nemen niet op – ze zijn immers in bespreking – en leggen het toestel weer terug. Een vasthoudende beller probeert het nog een keer, waarbij bovenstaand ritueel zich herhaalt… en dat meermaals, want meerdere collega’s in één ruimte.

Kortom… ik snap het niet. Als dat ding zich in een straal van 2 meter om je heen bevindt, dan hoeft ‘ie niet zo hard. Tevens is de trilfunctie dan overbodig; je hoort het toestel immers overgaan. De trilfunctie is eveneens overbodig als je je laat attenderen op een inkomende oproep waar je vervolgens niets mee doet, omdat de situatie dat niet toelaat. En tenslotte, als je ook maar een beetje sympathie hebt voor de mensen om je heen, dan heroverweeg je die ringtone onmiddellijk.

Zo… ik ben het kwijt. Voor nu. Maandag is het waarschijnlijk wel weer terug… zodra bovengenoemde situatie zich weer aan mij opdringt. Hartelijk dank voor uw luisterend oor lezend oog. Ik ga nu weer terug in m’n grot.

Over Schrijver [ˈsxrɛi̯vər]

ster van de show | meisje | vrouw | moeder 2 van het jaar| “een gezicht zonder sproeten is als een hemel zonder sterren” | taalfetisjist | verbivoor | woord nerd | leesverslaafd | heerlijk moeilijk (en het zou fijn zijn als u dat beaamt) | vloeiend in lelijke woorden | inkt van binnen en buiten | lang verhaal kort… I’m Batman

Reacties

Reacties zijn gesloten.

Categorieën

Lectori Salutem

Op proef is door mij de gelegenheid tot reageren geactiveerd - echter op basis van moderatie. Het betamelijk en respectvol adresseren van uw medemens is hier fundamenteel. Mocht u permament aanstoot nemen aan mijn epistels of kan mijn gevoel voor humor u niet bekoren, dan kan ik u slechts meegeven dat mijn intenties zuiver zijn en verwijs ik u naar het kruisje rechtsboven (of linksboven als u Apple-fan bent). Het zij zo.

Rijkswachter

Merel Morre

Misschien zijn we
juist nu we
van alles
van alles vinden
pas echt iets verloren